Welcome to European Tribune. It's gone a bit quiet around here these days, but it's still going.
Display:
... but there will always be the mark left by his words - a reminder that life needs to be lived to the fullest but also with integrity and feistiness.

The excerpts below are from his first book and with the translation by Volkovich (see link in text):

...Αλλά τότε μας είχανε για ρίξιμο, με είχανε ήδη φορτώσει με τρείς καταδίκες σε θάνατο, δυο ισόβιες και κάτι ψιλά, είμασταν ακόμη στην απομόνωση, στα μπουντρούμια του Γεντί Κουλέ, και μας δίνανε κάθε φορά από τρείς μέρες αναστολή για να μας σπάσουνε. Ξέρεις τι θα πει, κάθε τέταρτη μέρα τα χαράματα να μαζεύουμε τα ρούχα μας και να ακούμε τα στρατιωτικά αυτοκίνητα που έφερναν το εκτελεστικό απόσπασμα, ύστερα κλειδιά στην εξώπορτα, και μετά το πούστικο το τρίξιμο των χαρτιών και η εκφώνησις των ονομάτων, αργά και ευκρινώς. Και σήμερα κανείς απο την υπόθεσή, αλλά πήραν το Μαστρο-Στέφανο μαζί με δυο αντάρτες... Ο Μαστρο-Στέφανος ήταν στο ίδιο κελί μου, άντρας λεβέντης στην καρδιά και στην θωριά. Τώρα, όταν τα πίνω σε κανα ταβερνάκι με χωματένιο πάτωμα, αδειάζω ζούλα κανα ποτηράκι κρασί ή ούζο για παρτη του στη γη. Γιατί πάντα, οταν τον θυμάμαι, μια βαθιά πίκρα με σφάζει στην καρδιά. Όχι γιατί τον ρίξανε, πέσατε τοσοι και μάλιστα οι καλύτεροι, αλλά γιατί πήγε στο απόσπασμα με μιαν αβάσταχτη κι ανεκδήλωτη πίκρα. Ξέρεις τί είναι να'σαι στα χέρια τους, να'σαι σ'αυτό το σφαγείο που λέγεται αίθουσα στρατοδικείου, και να μην έχεις πουθενά να ακουμπήσεις το μάτι σου; Να'σαι τριγυρισμένος απ'αυτές τις αδιάφορες φάτσες που βιάζονται να σε σκοτώσουν για να πάνε να φάνε, όταν εσύ είσαι τόσο φορτισμένος τόσο γεμάτος από αγάπη κι απελπισία; Ξέρεις πια οτι πεθαίνεις, κάπου μέσα σου νιώθεις την ανάγκη ν'ακουμπήσεις το μάτι σου σ'ένα πρόσωπο δικό σου, ν'αφήσεις πίσω σου μια μνήμη συγκεκριμένη, να πάρεις μαζί σου μια ματιά απόλυτα δική σου από τον κόσμο που αφήνεις...

...Mais quand la dernière section des Jeunesses s'est fait piquer, la Sûreté m'a repéré comme secrétaire des quartiers est et j'étais bon pour un deuxième procès. Seulement c'était l'époque où ils avaient juré de nous liquider, j'avais déjà sur le dos trois condamnations à mort, deux perpètes et quelques bricoles, on était encore à l'isolement dans les geôles de Yendi-Koulè, et on nous baladait de sursis en sursis pour nous briser. Tu imagines ce que c'est, tous les quatre jours à l'aube, de rassembler tes fringues et d'entendre les jeeps de l'armée amenant le peloton d'exécution, puis les clefs du portail, puis ces putains de froissements de papiers, l'appel des noms, à voix lente et forte... Aujourd'hui, personne de notre groupe, mais ils ont emmené Mastro- Stèfanos et deux résistants. Stèfanos était un gars de ma cellule, un beau gaillard et un grand coeur. Quand je bois maintenant dans une taverne au sol de terre battue, je verse en douce un petit verre de vin ou d'oùzo par terre pour lui. Car j'ai toujours dans le coeur, quand je pense à lui, une immense amertume. Pas à cause de sa mort -- vous êtes partis si nombreux, les meilleurs d'entre nous -- mais parce qu'il est allé à l'exécution plein d'une amertume insupportable et cachée. Tu sais ce que ça fait d'être entre leurs mains, dans cet abattoir qu'est la salle du conseil de guerre, sans un seul endroit pour poser les yeux ? D'être entouré par ces visages indifférents qui sont pressés de te liquider pour aller bouffer, alors que toi tu es si plein, si lourd de tendresse et de désespoir ? Tu sais que tu vas mourir, tu sens au fond de toi le besoin de poser les yeux sur un être proche, de laisser derrière toi un souvenir précis, d'emporter avec toi une image bien à toi de ce monde que tu quittes...


Κι ο μαστρο-Στέφανος, ολομόναχος στο στρατοδικείο. Πήγε η γυναίκα του και του'πε να της δώσει διαζύγιο, ότι βρήκε έναν άνθρωπο νοικοκύρη να φτιάξει τη ζωή της και τα τέτοια. Ότι τα δυο τους παιδιά, με "μέσον" του άλλου, τα έβαλαν στο ορφανοτροφείο. Την ώρα που μ'αποχαιρετούσε, είχε μια γυαλάδα το μάτι του. Όλα καλά συντροφάκο, γειά χαρά, και μήν ξεχνάς την ιστορία... Οταν τον ρίξαν στο κελί ,σκοτάδι πίσα της κόλασης, του κάναμε τόπο να κάτσει, ψιλοβόγκαγε. Τον είχαν σακατέψει στην ανάκριση, κι ύστερα, τρεις μέρες που έμεινε μαζί μας, έβρισκε το κουράγιο να κάνει και την πλάκα του. Εντάξει συντροφάκο, υποφέρουμε, αλλά σίγουρα θα μας γράψει η ιστορία, έστω και στ'αρχίδια της, θα μας γράψει... Καλά ρε μαστρο-Στέφανε, η ιστορία είναι θηλυκό, δεν έχει αρχίδια. Θα βρει για μας συντροφάκο, μη νοιάζεσαι...

Et Mastro-Stèfanos au conseil de guerre, tout seul. Sa femme est venue lui demander le divorce, comme quoi elle a trouvé un type sérieux pour refaire sa vie et tout. Que grâce au piston de l'autre elle a casé leurs deux enfants à l'orphelinat. Au moment de me dire adieu, il a l'oeil humide. Tout va bien camarade, allez salut, et n'oublie pas l'Histoire... Quand ils l'ont jeté dans la cellule, un trou noir comme l'enfer, on lui a fait de la place, il s'est assis en gémissant doucement. Ils l'avaient démoli à l'interrogatoire, mais les trois jours qu'il est resté avec nous, il a même trouvé le courage de plaisanter. D'accord camarade, on souffre, mais l'Histoire écrira nos noms -- même si c'est sur du papier cul. Bien sûr, Stèfanos, t'inquiète pas, elle fera quelque chose de nous.




Orthodoxy is not a religion.
by BalkanIdentity (balkanid _ at _ google.com) on Sat Dec 29th, 2012 at 09:37:24 AM EST
The French is very good. This is a quick translation into English that won't do justice to it. You can then compare with the Greek...

...But when the last Youth section got caught, Security fingered me as district secretary and I was up for a second trial. Only it was the time when they'd sworn to liquidate us, I already had three death sentences on my head along with two life sentences and a few odds and ends, we were still in isolation in the Yendi-Koulè jails, and they were stringing us along from one reprieve to the next to break us. You can imagine what it's like, every few days at dawn, getting your clothes together and hearing the army jeeps bringing the firing squad, then the keys in the door, then that goddamn rustling of papers, the roll call, in a slow, loud voice... Today, nobody from our group, but they took Mastro-Stèfanos and two resistance fighters. Stèfanos was a guy from my cell, strong and good-looking with a great heart. Now when I drink in a tavern with a beaten-earth floor, I quietly pour a glass of wine or oùzo on the ground for him. Because I still have immense bitterness in my heart, when I think of him. Not because of his death -- so many of you departed, the best among us -- but because he went to his execution filled with unbearable and hidden bitterness. You know what it does to be in their hands, in the slaughterhouse that is the Council of War, without a single place to set your eyes on? To be surrounded by these indifferent faces that are in a hurry to liquidate you so they can get to their lunch, while you are so full, so heavy with tenderness and despair? You know you are going to die, you feel deep down the need to set your gaze on a being who is close to you, to leave behind you a precise memory, to take away with you an image that belongs to you of this world you are leaving...

And Mastro-Stèfanos before the Council of War, all alone. His wife came to ask him for a divorce, seeing as how she'd found a serious guy to rebuild her life with and so on. That thanks to this other guy's influence she'd got their two children into an orphanage. As he said goodbye to me, his eyes were wet. Everything's all right, comrade, and don't forget History... When they threw him into our cell, a hole as black as hell, we made room for him, he sat down moaning softly. They'd demolished him during the interrogation, but the three days he stayed with us, he even found the courage to joke. OK comrade, we suffer, but History will write our names -- even if it's on toilet paper. Of course, Stèfanos, don't worry, History will make something of us.

Thanks for this, Balkan Identity.

by afew (afew(a in a circle)eurotrib_dot_com) on Sat Dec 29th, 2012 at 10:27:38 AM EST
[ Parent ]
Wow, thank you for taking the time to translate from French! I could have done it directly to English but I figured it would be nice to have a translation to French as well. It does seem pretty good actually and transmits the sense of the original.

Btw, I was wondering how he translated the last sentence which is the joke part. The crude literal English translation goes like this:
"Ok comrade, we suffer, but certainly History will write about us, even it is on her balls she will write about us ... Mastro-Stefane, History is female, she has no balls. She will find for us comrade, don't worry"

which essentially plays on two common phrases in greece using the verb write.

Orthodoxy is not a religion.

by BalkanIdentity (balkanid _ at _ google.com) on Sat Dec 29th, 2012 at 10:45:26 AM EST
[ Parent ]
The French uses a cruder term for toilet paper (I might have translated it "arse-wipes"). But it doesn't say "balls" and leaves out the reference to History as female.
by afew (afew(a in a circle)eurotrib_dot_com) on Sat Dec 29th, 2012 at 11:06:03 AM EST
[ Parent ]
I wonder if Alan Moore, the comic book writer, had read that. It is very reminiscent of his biography of Valerie Susan Page (although the comic version is so much more powerful than the mere prose)

I don't know who you are.  Please believe.  There is no way I can convince you that this is not one of their tricks, but I don't care.  I am me, and I don't know who you are but I love you.

I have a pencil, a little one they did not find.  I am a woman.  I hid it inside me.

Perhaps I won't be able to write again, so this is a long letter about my life.  It is the only autobiography I will ever write and oh God I'm writing it on toilet paper.....

it ends

My mother said I broke her heart, but it was my integrity that was important.  Is that so selfish?  It sells for so little, but it's all we have left in this place.  It is the very last inch of us, but within that inch we are free.
[....]

I imagine I'll die quite soon.

It is strange that my life should end in such a terrible place, but for three years I had roses and I apologised to nobody.

I shall die here.  Every inch of me shall perish.  Except one.

 An inch.  It's small and its fragile and its the only thing in the world that's worth having.

We must never lose it, or sell it, or give it away.  We must never let them take it from us.

I don't know who you are, or whether you're a man or woman.  I may never see you.  I will never hug you or cry with you or get drunk with you.  But I love you.

I hope that you escape this place.  I hope that the world turns and that things get better, and that one day people have roses again.

I wish I could kiss you.

It is from V for Vendetta, which I believe is becoming quite influential in some places

keep to the Fen Causeway

by Helen (lareinagal at yahoo dot co dot uk) on Sun Dec 30th, 2012 at 01:00:13 PM EST
[ Parent ]
The parallels are indeed interesting. It is always mind boggling how much pain we humans have inflicted on each other - institutionalized in so many ways from prisons to inquisitions.

As the poet says, pain is human but we are not human only to be in pain...

Orthodoxy is not a religion.

by BalkanIdentity (balkanid _ at _ google.com) on Wed Jan 2nd, 2013 at 06:25:25 AM EST
[ Parent ]

Display:

Occasional Series